در اکوسیستم استارتاپی ایران، پیچدِکها تنها سه تا پنج دقیقه فرصت دارند تا ایدهها را به سرمایهگذاران بفروشند. اما فراتر از اعداد و نمودارها، توان روایت و بازنمایی هویت تیم است که سرنوشت یک استارتاپ را رقم میزند؛ جایی که ضعف در روایت یا حذف لایههای انسانی میتواند حتی بهترین ایدهها را از مسیر موفقیت دور کند.
به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، اگر در یکی از رویدادهای استارتاپی سالهای اخیر در تهران، اصفهان یا شیراز حضور یافته باشید، احتمالاً صحنهای آشنا را دیدهاید؛ فضایی میان اضطراب کنکور و هیجان مسابقه فوتبال. جوانانی با کتوشلوارهای نیمهرسمی یا تیشرتهای رنگی، لپتاپ در دست، با چشمانی که برق امید و استرس در آن توأمان است، روی صحنه میروند. پشت سرشان اسلایدهایی از پاورپوینت بالا میآید: «مسئله، راهحل، بازار، تیم». آنها تنها سه تا پنج دقیقه وقت دارند تا دنیا را قانع کنند که ایدهشان میتواند آیندهی اقتصاد ایران را بسازد. این صحنه، آیینی جهانی در زیستبوم نوآوری است؛ آیینی به نام پیچدِک (Pitch Deck).