به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، بابک نگاهداری در رویداد ملی «روز روستا و عشایر» که امروز سه شنبه(۱۵ مهرماه) در سالن همایشهای بینالمللی صدا و سیما برگزار شد، ضمن تبریک دوازدهمین سالگرد این روز، گفت: شرافت جامعه روستایی و عشایری ایران ریشه در ارزشها و ویژگیهایی دارد که قرنها ستون فرهنگی و اقتصادی این مرزوبوم بوده است.
وی با بیان اینکه برای روستاییان و عشایر، زمین فقط یک کالا نیست، اضافه کرد: زمین برای این عزیزان، مادر و ماوای حیات بوده و آنها بهرهوری از طبیعت را در چارچوب احترام و نگهداری از آن میدانند و این نگاه شرافتی اکولوژیک است.
رییس مرکز پژوهشهای مجلس، با بیان اینکه عشایر در طول تاریخ ساکنان و محافظان مرزهای طبیعی ایران و به نوعی پاسداران بیادعای جغرافیای ایران بودهاند، عنوان کرد: این عزیزان معقدند که شرافت معیشتی، در عرق ریختن و به دست آوردن نان حلال است. آنها مصرف کننده صرف نبوده بلکه تولیدکنندگان اصلی ثروت ملی در بخش کشاورزی و دامداری هستند.
وی افزود: زندگی در دامان طبیعت چه در مزرعه و چه در کوچ نیازمند تحمل سختی، گرما، سرما و بیآبی است و این تابآوری شرافتی است که در جان و روان آنها ریشه دوانده است.
قول عشایر، سند آنهاست
نگاهداری با بیان اینکه قول عشایر، سند آنهاست، تاکید کرد: در بین عشایر، شرافت در راستگویی و پایبندی بر عهد و پیمان است. در زندگی روستایی هم شرافت در بسندگی و قناعت است و نه در انباشت ثروت و نمایش آن. سنتهای تعاونی در زراعت و بند در چوپانی و دیگر اشکال همکاری سنتی نشان از جامعهای دارد که شرافتش در یاری به همسایه و همنوع و همقبیله است و فردگرایی در آن جایی ندارد.
رییس مرکز پژوهش های مجلس ادامه داد: شرافت عشایر و روستاییان در این است که حتی اگر یک لقمه نان بیشتر نداشته باشد آن را با مهمانش تقسیم کند و این یک مهماننوازی اسطورهای است.
عشایر و روستاییان حافظان میراث فرهنگی ناملموس کشورند
نگاهداری عشایر و روستاییان را حافظان میراث فرهنگی ناملموس و میراثدار زبان، ادبیات و موسیقیهای محلی، مراسم آیینی و هنرهای دستی و انتقال سینه به سینه دانشهای بومی دانست و گفت: در روستاییان و عشایر، غیرت مدنی تنها جنبه فردی ندارد بلکه در دفاع از استقلال و آبادی و حریم کشور تجلی مییابد.
وی تصریح کرد: شرافت جامعه روستایی و عشایری در اصالت، تولید، همبستگی و پاسداری از میراث طبیعی و فرهنگی ایران است و این شرافت سرمایه اجتماعی و فرهنگی بیبدیلی برای ایران است که درک و پاسداشت آن نه تنها یک وظیفه اخلاقی بلکه یک ضرورت برای توسعه متوازن و پایدار کشور است.