به گزارش خبرنگار امنیت دفاعی خبرگزاری دانشجو ؛ میدان نبردهای مدرن، عرصهی تقابل سامانههاست. در این پارادایم جدید، هر سرباز یک سکوی تسلیحاتی متحرک و یک واحد اطلاعاتی در شبکه پیچیده میدان نبرد محسوب میشود. دیگر صرفاً شجاعت و تعداد نفرات تعیینکننده پیروزی نیست، بلکه میزان بقاپذیری، کشندگی و آگاهی موقعیتی (برتری اطلاعاتی) و همینطور برتری تکنلوژیک هر رزمنده، برآیند توان رزمی یک یگان را مشخص میکند. در این میان، تجهیزات انفرادی نقشی محوری ایفا میکنند؛ از کلاهخود بالستیک که مغز متفکر یک سرباز را حفظ میکند تا جلیقه ضدگلوله که قلب او را از گزند ترکش و گلوله در امان میدارد و دوربینهای دید در شب که پرده تاریکی را از مقابل چشمانش کنار میزنند.
متأسفانه، همانطور که گزارشهای متعدد از مناطق درگیری مانند سیستان و بلوچستان و غرب کشور نشان میدهد، نیروهای مسلح ایران برای سالها با یک خلاء عمیق و نگرانکننده در حوزه تجهیزات انفرادی استاندارد مواجه بودهاند. استفاده از کلاهخودهای M1 با فناوری جنگ جهانی دوم، کمبود ادوات حفاظتی و جلیقه های ضذگلوله استاندارد و همینطور حضور جلیقههای سنگین و غیرارگونومیک مانند “روئین-۲” که سربازان را به کنار گذاشتن آنها ترغیب میکرد، و فقدان گسترده سامانههای اپتیکی و دید در شب، پاشنه آشیل بسیاری از عملیاتها بوده و منجر به شهادت و مجروح شدن نیروهای ارزشمندی شده است که با تجهیزات مناسب قابل پیشگیری بود.