به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ فعالسازی مکانیزم ماشه بار دیگر اقتصاد ایران را وارد فضایی پر از محدودیتهای بینالمللی کرد؛ فضایی که برای بسیاری یادآور سالهای پیش از برجام است. اما تفاوت بنیادین امروز با سال ۲۰۱۵ در این نکته نهفته است که هوش مصنوعی به یکی از کلیدیترین شاخصهای قدرت کشورها تبدیل شده است.
کشوری که در این حوزه عقب بماند، در واقع از رقابت جهانی حذف خواهد شد. از این منظر، تحریمها تنها به معنای محدودیت مالی و تجاری نیستند، بلکه یک تهدید فناورانه نیز محسوب میشوند که اگر با هوشمندی مدیریت نشوند، فاصله ایران با کشورهای پیشرو را بیشتر خواهند کرد. پرسش اساسی این است که آیا میتوان از خودِ فناوری ـ بهویژه هوش مصنوعی ـ برای کاهش اثرات همین تحریمها بهره گرفت یا خیر؟ نقش دولت و بخش خصوصی در تحقق پیشرفت فناورانه هوش مصنوعی چیست؟
تهدید و فرصت در دل یک پارادوکس فناورانه