به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ مهدی عالی – ایران اسلامی پس از مقاومت در برابر زورگویی و قلدری آمریکا، چندین دهه است که مورد تحریمهای اولیه و ثانویه این کشور قرار گرفته و اکنون مصداق ضربالمثلی است که میگوید: «خیس از باران نمیترسد.» مذاکرات ایران با ۵+۱ نیز که منجر به برجام شد بنا بود تحریمهای آمریکا و شورای امنیت علیه ایران را ملغی کند، اما واقعیت این است که هیچگاه چنین چیزی رقم نخورد.
در واقع با تحریمهای آمریکا عملا هیچ زمانی ایران از زیر تیغ تحریم رهایی نیافته و حتی باید اذعان کرد که تحریمها علیه ایران افزایش نیز یافته است. کماکان که تحریمهای آمریکا علیه ایران از ۷۰۰ مورد در پیش از برجام، اکنون به بیش از ۲۳۰۰ مورد افزایش یافته است. حال نیز عملا کار به جایی رسیده که صحبت از «تحریمهای جدید»، بیشتر به یک شوخی بدل شده تا ابزاری برای فشار اقتصادی علیه ایران.
تحریمهای ماحصل قطعنامهها که به وسیله مکانیسم ماشه بازخواهدگشت نیز به همین شکل است که مهمترین اثر آن روانی است و نه اقتصادی. به تعبیر دیگر فارغ از اینکه کدام «فرانچسکو» نامی یا مشاور و یا از نزدیکان آقای ظریف چنین چیزی را در متن برجام گنجانده، فعال شدن مکانیسم ماشه عملا «گلولهای مشقی» است که تنها صدای آن همه را خواهد ترساند، اما در حقیقت پیشتر ماشههای اصلی توسط آمریکا چکانده شده است.