به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_امیرعلی فتحی؛در سال ۱۹۳۸، اروپا در آستانه جنگی بزرگ قرار داشت. آلمان نازی به رهبری آدولف هیتلر، سیاستهای توسعهطلبانهاش را با الحاق اتریش آغاز کرده بود و چشم به چکسلواکی داشت. در این شرایط، دولت بریتانیا به رهبری نویل چمبرلین، با امید به حفظ صلح، وارد مذاکره با هیتلر شد. نتیجه این مذاکرات، توافق «مونیخ» بود؛ توافقی که بر اساس آن، چکسلواکی مجبور شد بخش سودت را به آلمان واگذار کند، بدون آنکه حتی در مذاکرات حضور داشته باشد.
چمبرلین پس از بازگشت به لندن، در فرودگاه اعلام کرد: «صلح برای زمانه ما»؛ جملهای که بعدها به نماد سادهلوحی دیپلماتیک تبدیل شد. اما تنها یک سال بعد، آلمان به لهستان حمله کرد و جنگ جهانی دوم آغاز شد. نگاه فانتزی بریتانیا به امکان سازش با رژیمی که آشکارا به دنبال سلطهطلبی بود، نهتنها صلح نیاورد، بلکه به یکی از خونبارترین جنگهای تاریخ بشر منجر شد.
این روایت تاریخی، هشداری است برای امروز ما؛ برای آنهایی که هنوز به دنبال مذاکره با دولتی هستند که بارها و بارها دشمنیاش را با ملت ایران اثبات کرده است.