به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، امیر پوردستان، در جمع دانشجویان حاضر در نشست سالیانه اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل سراسر کشور گفت: من از بچههای عزیز هوافضا خواهش میکنم — اگر فرصت دارند بیایند و بگویند چه اعجازی کردند. زمانی که موشکها از لانچر خارج میشدند، هدایت و تعیین مقصد انجام میشد؛ ماهوارهها و سامانهها مشخص میکردند در چه نقطهای باید اصابت کنند: در منطقهٔ کرمانشاه، در اهواز، در اراک و…
وی ادامه داد: چه جوانان رعنایی که پرپر شدند و تکهتکه شدند، اما مأموریتشان را بهخوبی انجام دادند. وقتی موشک بلند میشد، بلافاصله از زمین فاصله میگرفت و رادارهای ستاد مرکزی (سنتکام) در پایگاههای منطقه — از جمله در قطر — وضعیت را رصد میکردند. آنها مسیر پروازی موشک را تعیین و نقطهٔ احتمالی اصابت را تحلیل میکردند و سریعاً به طرفهای دیگر اطلاع میدادند؛ مثلاً به اسرائیل میگفتند «این موشک مسیر پروازیاش این است و ممکن است اینجا بخورد». مردمشان هم براساس همان هشدارها به مناطق امن میرفتند؛ اگر تلفات رخ میداد، بخشی از علت همین هشدارها و واکنشها بود.
امیر پوردستان افزود: همینطور که موشک ارتفاع بیشتری میگرفت، پایگاههای آمریکایی در بحرین، امارات، عربستان، اردن و ناوگانهایی که در مدیترانه و دریای سیاه فعال بودند، موشکها و پهپادها را رصد میکردند و با استفاده از سامانهها و تحلیلهای مبتنی بر هوشمصنوعی میگفتند «این را با فلان سامانه بزنید، آن را با فلان سامانه بزنید».