با آغاز حملات و تخریب مناطق مسکونی، پیش از آنکه بسیاری از نهادهای رسمی به صحنه برسند، این دانشجویان بودند که بیدعوت، بیتابلو و بیهیاهو، خود را به خطوط نخست رساندند؛ از آواربرداری و پاکسازی تا حمایت از خانوادهها. حضوری که حالا به نماد همدلی ملی و نقشآفرینی نخبگان دانشگاهی در بزنگاههای تاریخی تبدیل شده است.
به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، صدای انفجار که در شهر میپیچد، زمان برای لحظهای متوقف میشود. سکوتی سنگین، و بعد پرسشی که در ذهن همه تکرار میشود: این بار، کدام خانه؟ کدام خانواده؟ هنوز گردوغبار فرو ننشسته که نخستین گروهها از راه میرسند. نه خودروهای سازمانی، نه لباسهای رسمی—بلکه جوانانی با دستکش، ماسک، بیل و دلهایی که برای کمک آمدهاند؛ آری دانشجویان آمدند!
از تهران تا همدان، از شهرهای دور تا نزدیک، خود را به نقاط آسیبدیده رساندهاند. نه فراخوان رسمی در کار بوده، نه برنامهریزی پیچیده. آنچه آنها را به اینجا کشانده، یک واژه ساده اما عمیق است: «هموطن».