هنوز تاولهای اربیل سال ۶۷ روی بدنش زنده است؛ نفسش یاری نمیکند، اما دلش پر میکشد برای خط مقدم.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، جانباز ویلچرنشین کف خیابان میگوید: «من شیمیاییام، اما باز هم میروم، چون عاشقم!»
هنوز تاولهای اربیل سال ۶۷ روی بدنش زنده است؛ نفسش یاری نمیکند، اما دلش پر میکشد برای خط مقدم.
او که میدان جنگ را دنیایِ برادری و سبقت گرفتن در ایثار میداند، حالا در شبهای نبرد رمضان به میدان آمده تا بگوید عشق به خاک، محدودیت نمیشناسد.