به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ فناوری هستهای به عنوان یکی از پیشرانهای کلیدی توسعه پایدار در قرن بیست و یکم، نقشی بیبدیل در پیشرفت علمی، صنعتی، اقتصادی و بهداشتی کشورها ایفا میکند. جمهوری اسلامی ایران، به عنوان عضوی از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) و آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA)، همواره بر حق ذاتی و انکارناپذیر خود برای تحقیق، توسعه و بهرهبرداری از انرژی هستهای برای مقاصد صلحآمیز تأکید ورزیده است.
این حق که در ماده ۴ معاهده NPT به صراحت ذکر شده، نه یک امتیاز، بلکه یک استاندارد جهانی برای تمامی کشورهای عضو است. برنامه هستهای ایران، که با تکیه بر دانش و توانمندی متخصصان داخلی به بالندگی رسیده، نمادی از استقلال علمی و خودباوری ملی است. این برنامه در طول حیات خود با چالشهای فنی و فشارهای سیاسی و حتی بمباران متعددی روبرو بوده است، اما با ارادهای پولادین، مسیر توسعه را پیموده و به دستاوردهای چشمگیری نائل آمده است. با این حال، روایت توسعه این صنعت، همواره با بدعهدی شرکای غربی و تلاش برای محدودسازی حقوق ایران گره خورده است.بمباران تاسیسات هسته ای توسط آمریکا و فعال سازی مکانیسم ماشه تنها گوشه ای از اقدامات خصمانه وحوش غربی در مقابل برانمه صلح طلبانه هسته ای کشور بوده است. در روز های اخیر مکانیسم ماشه فعال شده است و با موجی از واکنش ها در بین اهالی رسانه و مردم همراه شده است. همزمان دیوارنگاره میدان ولیعصر هم به تصویری از فرایند غنی سازی اورانیوم اختصاص پیدا کرده است.