بحران آموزش زبان در ایران نه فقط حاصل کمبود منابع و سیاستگذاری ناقص، بلکه ناشی از حذف پنهانترین عنصر این میدان است: معلم. مدرس زبان در اسناد رسمی و گفتمان عمومی غایب است؛ نیرویی که بهجای کنشگری فرهنگی، صرفاً به کارگر آموزشی تقلیل یافته. اگر آموزش زبان قرار است به سیاست فرهنگی بدل شود، نخستین گام بازگرداندن شأن و منزلت معلم بهعنوان بازیگر اصلی این فرایند است.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در مطالبهای پیشین، ابعاد مختلف بحران آموزش زبان در ایران بررسی شد: از نبود سیاستگذاری کلان و نهاد صنفی، تا فرسایش نمادین و بیثباتی شغلی مدرسان، و از نادیدهگرفتن نقش میانفرهنگی معلم تا انزوای سیاستگذاری زبانی در مقایسه با کشورهای در حال توسعه. اکنون زمان آن رسیده است که به سؤال بنیادین بازگردیم: اگر قرار است آموزش زبان در ایران نجات یابد، از کجا باید آغاز کرد؟ مقدار قابل توجهی از پاسخ در این عبارت کوتاه است، بازشناسی مدرس زبان خارجی