حمله نظامی اسرائیل به ایران در خرداد ۱۴۰۴ نقطه عطفی در امنیت ملی و همبستگی اجتماعی کشور بود؛ حال سوال اصلی این است که چگونه این همبستگی میتواند به سرمایهای پایدار در سیاستگذاری و قانونگذاری تبدیل شود؟
گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو– کوثر درزی نژاد، پژوهشگر مرکز مطالعات پارلمان اندیشکده حکمرانی شریف؛ در خرداد ماه ۱۴۰۴، برای نخستینبار پس از جنگ ایران و عراق، ایران مستقیماً هدف حملۀ نظامی رژیمی بیگانه قرار گرفت. حملۀ ۲۳ خرداد اسرائیل به خاک ایران، نقطه عطفی در تجربه امنیتی، دیپلماتیک و اجتماعی جمهوری اسلامی ایران بود؛ رویدادی که نه تنها امنیت ملی را به چالش کشید، بلکه سطحی از همبستگی اجتماعی، بسیج مردمی و انسجام ملی را به نمایش گذاشت که در سالهای اخیر کمسابقه بود. با این حال، این تجربه از جنبهای دیگر نیز حائز اهمیت است و آن به نمایان شدن شکافهای ساختاری در نظام حکمرانی و قانونگذاری، بهویژه در زمینه بهرهگیری از ظرفیتهای اجتماعی و مدنی جامعه برمیگردد.