بمبهای اتمی که در پایان جنگ جهانی دوم بر هیروشیما و ناگاساکی فرود آمدند، سایههای سیاه و ماندگاری از انسانها و اشیاء روی زمین و دیوارها برجای گذاشتند. این سایهها، که بعدها به «سایههای اتمی» مشهور شدند، تصویری تکاندهنده از آخرین لحظات زندگی قربانیان این فاجعه بودند.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در روزهای ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵، انفجارهای اتمی در این دو شهر ژاپنی رخ داد و پس از آن سایههای بدن انسانها، دوچرخهها و سایر اشیاء روی پیادهروها و ساختمانها دیده شد. این پدیده به دلیل شدت بیسابقه نور و حرارت انفجار ایجاد شد.
به گزارش فرادید؛ به گفته متخصصان، هنگامی که بمب منفجر شد، انرژی شدید نور و گرما از مرکز انفجار به اطراف گسترش یافت. انسانها و اشیاء مسیر این انرژی را جذب کردند و همانند سپر عمل نمودند. سطح اطراف که در معرض نور شدید قرار گرفت، رنگپریده و سفید شد و بخش محافظتشده به شکل سایهای تیره باقی ماند. در واقع، این سایهها همان رنگ اصلی سطح پیش از انفجار بودند که در میان سطوح سفیدشده، به شکل لکهای تیره جلوه کردند.