مجتبی یوسفی، عضو کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو گفت : مردم بهطور روزمره زندگی خود را سپری میکنند و کارهای روزانهشان را انجام میدهند. وقتی که زندگی عادی جریان دارد، هر صنف، قشر یا فردی که نیاز به خدمات دولتی، مجلس یا قوه قضائیه دارد، به مسئولین مراجعه میکند. در این شرایط، مردم در زمانهای عادی زندگی خود را میگذرانند و نیاز به تصمیمات مدیران توانمند، شجاع و برنامهریز تنها در زمان بحران احساس میشود.
وی افزود:جالب اینجاست که در روزهایی که مثلاً قیمت ارز بهطور موقت کاهش پیدا میکند یا در بازار سرمایه، نمادها برای چند روز سبز میشوند یا یک افتتاحیه انجام میشود، برخی از مسئولین در سطوح ملی و استانی صف میکشند تا این دستاوردها را بهعنوان موفقیتهای خود معرفی کنند. اما امروز که با کمبودهایی مواجه هستیم، من این وضعیت را “ناترازی” نمینامم. کمبود انرژی در کشور وجود دارد که به یک دولت خاص هم برنمیگردد، بلکه این مشکل بهدلیل رکود در سرمایهگذاری در دهه ۹۰ بهویژه در دو سال پایانی دهه ۸۰ و دهه ۹۰ است. در این مدت، بیش از یک دهه ما سرمایهگذاری قابل توجهی در ساخت پالایشگاهها و نیروگاهها نکردیم، در حالیکه منابع مالی و فرصتها برای این کار وجود داشت.
یوسفی خاطرنشان کرد:تذکرات لازم در این خصوص داده شد، و از آن زمان میدانستیم که حتی با فرض کنترل مصرف خانگی، باید برای رشد اقتصادی و کاهش بیکاری اقداماتی انجام میشد. برای این که جیدیپی افزایش یابد، صنعت باید توسعه پیدا میکرد. صنعت به انرژی نیاز دارد؛ برق، گاز و آب. این مسائل باید پیشبینی میشد، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.