به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، با آغاز آتشبس دو هفتهای جنگ تحمیلی رمضان که از بامداد امروز (چهارشنبه نوزدهم فروردین ماه) اجرا شده است، کشور وارد مرحلهای بسیار حساس از مدیریت یک بحران تاریخی و بزرگ شده است. چنین آتشبسی را نباید بهعنوان پایان جنگ تلقی کرد، بلکه باید آن را وقفهای موقت در میانه یک تقابل پیچیده دانست؛ وقفهای که میتواند یا به تثبیت موقعیت و بازسازی توان و اقتدار ملی منجر شود، یا در صورت غفلت، زمینهساز غافلگیریهای بعدی گردد. در چنین شرایطی توجه به اموری چند میتواند ضروری و اجتناب ناپذیر باشد:
۱- نخستین وظیفه، حفظ آرامش جامعه است. دل مردم را نباید خالی کرد، مردم را نباید ترساند و نباید آیه یأس خواند. جامعهای که در فضای اضطراب و ناامیدی قرار گیرد، در برابر فشارهای بیرونی آسیبپذیرتر خواهد شد. تقویت امید اجتماعی، توکل بر خداوند و اعتماد به ساختارهای تصمیمگیری کشور، مهمترین عناصر عبور از چنین شرایطی هستند. در کنار آن، تبعیت از رهبری و حفظ انسجام ملی یک ضرورت حیاتی است؛ زیرا تجربه تاریخی نشان داده است که بزرگترین فرصت برای دشمن، ایجاد تفرقه در داخل کشور است. بنابر آن چه در بیانیههای رسمی تأکید شده است این آتشبس با موافقت مقام معظم رهبری صورت گرفته و البته در عین حال بهصراحت اعلام شده که این اقدام به معنای پایان جنگ نیست. ایران تنها زمانی پایان کامل جنگ را خواهد پذیرفت که شروط آن محقق شود. از همین رو، حفظ انسجام داخلی، پرهیز از دامنزدن به اختلافات سیاسی و جلوگیری از ایجاد بیاعتمادی نسبت به مسئولان و بهویژه نیروهای مسلح، وظیفهای همگانی و حتی واجب عینی محسوب میشود.
۲- تجارب گذشته و واقعگرایی ایجاب میکند که نسبت به رفتار دشمن نگاه خوشبینانه نداشته باشیم. تاریخ جنگهای رژیم صهیونیستی و امپریالیسم جهانی نشان میدهد که در بسیاری از موارد، آتشبسها نه برای پایان دادن به جنگ، بلکه برای بازسازی توان و آمادهسازی مرحله بعدی درگیری توسط آنها مورد استفاده قرار گرفتهاند. دشمن بارها نشان داده است که در کنار مذاکره یا کاهش موقت تنش، بهطور همزمان در حال طراحی مراحل بعدی منازعه و تقابل نیز هست.