به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در روزهای اخیر، مجدداً شاهد نمایشی از عصبانیت و درماندگی در رفتار ترکیبی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بودیم. این حملات، چه در قالب تهدیدات لفظی و چه اقدامات ماجراجویانه، نشانههایی روشن از بنبست راهبردی است که متجاوزان در مقابل اراده ملت ایران با آن مواجه شده اند.
آنچه امروز رخ میدهد، صرفاً یک رویارویی نظامی نیست که نبردی برای تعیین معادلات آینده منطقه است:۱. ماهیت تهاجم؛از توهم پیروزی تا واقعیت بن بست اتحاد آمریکا و رژیم در فشار علیه ایران، از منظر تاریخی بی سابقه نیست، اما از منظر راهبردی در نهایتِ ناامیدی قرار دارد. محور اصلی محاسبات دشمن، ایجاد شوک و القای فضای عقب نشینی بود. اما مقاومت هوشمندانه ملت ایران، که تبلور آن در صبر راهبردی، بازدارندگی همهجانبه و انسجام ملی است، نه تنها این تهاجم را خنثی کرد که به دشمن ثابت کرد مسیر “مذاکره از موضع ضعف” یا “تغییر رفتار اجباری” به بن بست خورده است.
۲. مقاومت فعال؛پیروزی در ترسیم خطوط قرمز در تحلیل رویدادهای اخیر، باید بر این نکته تأکید کرد که “پیروزی” در نگاه مکتب مقاومت، الزاماً به معنای شلیک اولین گلوله نیست. پیروزی امروز ما، در “مأیوس سازی دشمن از رسیدن به اهدافش” تعریف میشود.دشمن به دنبال ایجاد ناامنی، فروپاشی روانی و القای احساس انزوای سیاسی بود، اما آنچه اتفاق افتاد، نمایشی از مدیریت بحران، بازدارندگی متقارن و نامتقارن و در نهایت، عقب نشینی محاسبه شده طرف مقابل از خطوط قرمزی بود که خود تلاش میکرد آنها را جابهجا کند. این مأیوس شدگی، ارزشی فراتر از پیروزی های تاکتیکی دارد؛ زیرا ساختار قدرت در منطقه را برای همیشه تغییر داده است.