به گزارش خبرنگار امنیت دفاعی خبرگزاری دانشجو ؛ گسترش سامانههای هواپیمای بدون سرنشین (UAS)، بهویژه ریزپرندهها، ماهیت درگیریهای مدرن را به شکلی بنیادین و غیرقابل بازگشت تغییر داده است. این پلتفرمهای کمهزینه و بسیار در دسترس، یک فضای نبرد جدید و مورد مناقشه ایجاد کردهاند که در آن، بازیگران دولتی و غیردولتی میتوانند به اثرات استراتژیک نامتناسب دست یابند. با این حال، انقلابیترین و در عین حال نگرانکنندهترین تحول در این عرصه، ادغام هوش مصنوعی (AI) است که در حال تبدیل کردن این ابزارها از دستگاههای کنترل از راه دور به جنگافزارهای خودمختار و هوشمند است. هوش مصنوعی در حال حاضر این قابلیت را دارد که کل چرخه یک عملیات ریزپرندهای، از برنامهریزی و شناسایی تا تصمیمگیری نهایی برای حمله و اجرای آن را مدیریت کند و بدین ترتیب، پارادایمهای دفاعی و امنیتی دیرینه را به چالش بکشد.
در ادامه ، ضمن تحلیل ابعاد بهرهگیری از هوش مصنوعی در عملیاتهای ریزپرندهای، به بررسی نقش این فناوری در تهدیدات اخیر علیه امنیت ملی ایران و راهکارهای فنی مقابله با آن میپردازیم.