به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در ژوئن ۱۹۸۲ (خرداد ۱۳۶۱) صدام تصمیم گرفت برنامه پرهزینه ساختن شبکه پناهگاههای زیرزمینی را به اجرا گذارد تا بتواند منابع استراتژیکی را از خطرات حمله هوایی آینده مصون نگاه دارد. او این درس را تا حدی از حادثه «آزیراک حمله اسرائیل به تأسیسات هستهای عراق) آموخته بود. یکی از مهندسان انگلیسی که در ساختن پناهگاهها دست داشته میگوید: تمامی ساختمانهای تازه دولتی بغداد دارای پناهگاه زیرزمینی بود کالین کرافت رئیس فدراسیون انگلیسی مشاوران و مقاطعه کاران پناهگاههای هستهای میگوید شرکتهای انگلیسی طرحهایی را ارائه کردند که به موجب آن برای ٤٨ هزار سرباز پناهگاه امن ساخته میشد.
هر پناهگاه تونل پولادینی داشت و میتوانست تا هزار و ۲۰۰آغاز کرد. با به پایان رسیدن این پروژه در سال ١٩٨٦ یا ١٩٨٧ (١٣٦٤) یا ١٣٦٥) دولت عراق جمعاً ٢/٥ میلیارد دلار صرف ساختن پناهگاه کرده بود. این پناهگاه طوری ساخته شده بود که به هنگام حمله بیولوژیکی شیمیایی و هستهای کاملاً خودکفا باشد تنها جایی از این پناهگاه که در روی زمین دیده میشد راهرو مخفی بود که با دری به ضخامت ۱/۵ متر بسته میشد.