گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-امیرپارسا مهرانزاد؛ از سحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، بار دیگر به ترور متوسل شدند. ۱۲ تن از نخبهترین دانشمندان هستهای ایران، از جمله پنج استاد دانشکده فیزیک هستهای دانشگاه شهید بهشتی، در خانههایشان هدف گلوله قرار گرفتند. این حادثه، هم از جهت تقارن تاریخی تشییع شهدا در ۷ تیر ۱۴۰۴ و هم از جهت تطبیق تاریخی، بیاختیار ذهنها را به ۷ تیر ۱۳۶۰ میبرد؛ روزی که در دفتر حزب جمهوری اسلامی، آیتالله سید محمد حسینی بهشتی—حقوقدان، متفکر، نظریهپرداز و معمار ساختار قضایی انقلاب—همراه با ۷۲ تن از یارانش به شهادت رسید. تروری که نه از سر عصبانیت، بلکه از سر ترس بود: ترس از تفکر مستقل، از سامان دادن عقلانی به قدرت، از شکل دادن آینده.
ترور ۱۲ نخبه هستهای در سال ۱۴۰۴، تکرار همان منطق است: حذف «مغز»، برای متوقف کردن «حرکت». در این نقطهعطف، پرسش اساسی این است: