وقتی شعر، صدای کودکانی شد که دیگر نمی‌خندند

در دنیایی که کودکی‌ها میان دود و آتش جان می‌سپارند، شعری از دل یک دانشجوی ادبیات به زبان سوگ و اعتراض تبدیل می‌شود.

در دنیایی که کودکی‌ها میان دود و آتش جان می‌سپارند، شعری از دل یک دانشجوی ادبیات به زبان سوگ و اعتراض تبدیل می‌شود.

وقتی شعر، صدای کودکانی شد که دیگر نمی‌خندند

به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ در پی حوادث تلخ و حملات اخیر، امیرحسین پور عزیزی دانشجوی رشته ادبیات دانشگاه شهید بهشتی، با سرودن شعری تأثیرگذار، داغ کودکی‌های به‌خون‌نشسته را روایت کرده است. این شعر با عنوانی ناگفته، اما محتوایی عمیق، کودکی‌هایی را تصویر می‌کند که پیش از آنکه شکوفا شوند، در آتش جنگ سوختند.

 

منبع  : خبرگزاری دانشجو

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *