به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، امروزه، انسانها در طول زندگی خود حجم انبوهی از داده و محتوا تولید میکنند که بخش قابلتوجهی از آن پس از مرگ باقی میماند. این میراث دیجیتال به دو دستهٔ اصلی تقسیم میشود: «داراییهای دیجیتال» (Digital Assets) و «حضور دیجیتال» (Digital Presence). داراییها شامل مواردی با ارزش اقتصادی مانند حسابهای بانکی آنلاین، دامنههای اینترنتی، ارزهای مجازی، محتوای قابل فروش و مالکیت فکری دیجیتال (Digital IP) هستند. در مقابل، حضور دیجیتال بیشتر از آنکه ارزش مادی داشته باشد، حامل خاطرات، ارتباطات، و هویت شخصی فرد است؛ مانند تصاویر، ویدیوها، نوشتههای در سایت شخضی یا حتی کپشنها و حسابهای شبکههای اجتماعی.
دستهٔ سوم، دادههای رفتاری و تحلیلی است؛ اطلاعاتی که شاید مالک مستقیم آنها نباشیم، اما بازتابی از ذِهنیت، سلیقه و زندگی روزمره ما هستند. برای مثال، تاریخچهٔ جستوجو در گوگل، سوابق مشاهده در نتفلیکس یا حتی ضربان قلب ثبتشده در اپلیکیشنهای سلامت. این اطلاعات، بیش از آنچه تصور میکنیم، آینهای از ما هستند.