گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سید پارسا علوی*: سیاست خارجی ایالات متحده سالهاست با شعارهای پرزرقوبرق «آزادی»، «دموکراسی» و «حقوق بشر» آغاز میشود، اما پایان آن اغلب چیزی جز ویرانی، ناامنی و فروپاشی کشورها نیست. تجربه تاریخی نشان داده است که ورود آمریکا به کشورها به بهانه نجات ملتها، در عمل به بلایی برای همان ملتها تبدیل شده؛ بلایی که آثارش نسلها باقی میماند.
از افغانستان و عراق تا لیبی و سوریه، یک الگوی تکراری دیده میشود: ابتدا فضاسازی رسانهای و معرفی یک دولت بهعنوان تهدید، سپس مداخله مستقیم یا غیرمستقیم، و در نهایت رها کردن کشوری ویران، گرفتار جنگ داخلی، افراطگرایی و بحران اقتصادی. افغانستان پس از بیست سال اشغال نظامی نه به ثبات رسید و نه به آزادی وعدهدادهشده؛ عراق همچنان تاوان تصمیمات شتابزده واشنگتن را میپردازد و لیبی به نمونهای آشکار از «آزادی ویرانگر» آمریکایی تبدیل شده است.