رسانههایی که جنازهها را کالا میکنند و حقیقت را میدزدند، امروز تلاش میکنند از فاجعه برای خود دستاورد بسازند، اما تاریخ با خون نوشته میشود و داوری آن، نه با دوربین، که بر اساس حقیقت و اخلاق خواهد بود.
به گزارش خبرگزاری دانشجو، سرویس سیاسی: شاید این روزها کسی به اندازه اینترنشنال از کشته شدن ایرانیان خوشحال نباشد و مرگ جوانان وطنمان را جشن نگیرد. جنازه برایشان نان است و هرچه آمار بالاتر، جایگاه اینترنشنال هم پیش صاحبشان والاتر!
این دقیقاً همان چیزی است که تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر در نظریهی معروف خود دربارهی صنعت فرهنگ (Culture Industry) میگویند: «در سرمایهداری رسانهای، حتی رنج و فاجعه هم به «کالا» تبدیل میشود؛ چیزی برای مصرف، جذب مخاطب و تولید سود و قدرت.» در این مورد مرگ، دیگر فاجعه انسانی نیست و به «ماده خام رسانهای» برای اینترنشنال تبدیل میشود آنجا که جنازه نان میشود، رسانه دیگر رسانه نیست؛ کارخانهی مصرف رنج است. رنجی که اینترنشنال و اربابان با پروژه کشته سازی ایجاد کردهاند.