گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- مارز پرادو، فارغ التحصیل دکتری علوم سیاسی از دانشگاه تهران*: تا همین اواخر، «اسرائیلیها» بر این باور بودند که نه تنها مالک سرزمین فلسطین، بلکه قیم و ناظر گفتمانی بر مردم فلسطینی نیز هستند. اسرائیلیها با تکیه بر حس کاذب استحقاق و کنترل، و با استفاده از دستگاه رسانهای سنتی و کارآمد، باور داشتند که روایتهای آنها از فلسطینیها میتواند بدون چالش باقی بماند. صهیونیستها با بهکارگیری نوعی تصویر و زبان «ویژه» و جذاب، که برای تعصبات و پیشداوریهای ریشهدار در یک قرن گذشته جذاب بود، میتوانستند فلسطینیها را به یک تکقطبی یکبعدی تبدیل کنند. در این تکقطبی «فلسطینی»، مضامینی از «وحشی»، «مزاحمت نفرتانگیز»، یک «متعصب» شبهنظامی موقت، و – به عنوان اعضای یک «نظام اعتقادی گیجکننده و مبهم» – صرفاً یک «شهید بالقوه» نهفتشناختی برده و از طریق کنشهای فردی و گروهی روزمره، وارد قلمرو تأثیر مادی کنیم.
در زیر، من صرفاً میخواهم برجسته کنم که چگونه دیگر اصطلاحات مقاومت، در حالی که نوظهور هستند، قبلاً در جامعه مدنی انقلابی ایران مورد توجه قرار گرفتهاند، جامعهای که انگیزه آن دوستی، تبادل و فراتر از وظیفه، همبستگی است.