گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_ آمریکاییها به تظاهر و بزرگنمایی عادت دارند، این را از جادههای عریض و ماشینهای درشتی که میسازند میشود فهمید! اظهارات شاذ رئیس جمهور و مقامات آمریکایی که گاه طعم تند تهدید هم به خود میگیرد، در همین پیش زمینه فرهنگی آنها میگنجد. حالا طرف مقابل پای میز مذاکرهای آمده که چند سال پیش به آن لگد زده بود. او با انگیزه مهار قدرت منطقهای ایران و ما برای رفع تحریم در جهت منافع ملی خودمان پای میز مذاکره نشستیم تا درب گفتوگو بسته نشود، به قول ایرانیها “جنگ اول، به از صلح آخر است”.
برخلاف روایت متکبرانهای که از رسانه طرف مقابل تبلیغ میشود تا تلقین کند مقاومت ایران ضعیف شده، این آمریکا است که تقاضای مذاکره کرد و با وجود تعیین چندین پیششرط که در دوره قبل از طرف ترامپیستها مطرح شده بود، حالا فقط یک مسئله روی میز است، “سلاح اتمی در برابر تحریم اقتصادی” امروز این طرف ایرانی است که مکان، محتوا و نحوه مذاکره را تعیین کرده و صلح مسلح را بر بدعهدی تحمیل میکند.
نامهای که طرف آمریکایی به واسط اماراتی داده، به میزبانی عمان فتح باب میشود، این یعنی یک یادآوری تاریخی! ایران حتی اگر بدعهدی را ببخشد، فراموش نمیکند و آغاز مذاکرات را دقیقا به همان محلی میبرد که سالها پیش از آنجا شروع شد و هرچند متهمین مذاکرات سابق به آن لگد زدند، حالا مجبور شدند به همان محل بازگردند. عمان سرزمینی ریشهدار است که همواره برای ایران شریک و دوستی قابل اطمینان بوده است. طرف ایرانی در اولین قدم قدرت نرم خود را نشان داد و علنی اعلام کرد که زمین، زمین بازی آمریکا نیست.