

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو– دریا وفایی؛ سالهای اخیر، دانشگاههای برتر ایران در رتبهبندیهای جهانی، از جمله رتبهبندی سایمگو (SCImago)، با افتی چشمگیر و نگرانکننده مواجه شدهاند. این روند نزولی که تا سال ۲۰۲۵ نیز ادامه یافته، نهتنها جایگاه علمی کشور را تضعیف کرده، بلکه آینده توسعه فناوری و نوآوری در ایران را به مخاطره انداخته است. رتبهبندی سایمگو، که بر اساس معیارهایی، چون تعداد مقالات منتشرشده، استنادات دریافتشده، همکاریهای بینالمللی و اثرگذاری پژوهشها عمل میکند، نشاندهنده عمق این بحران است. این یادداشت به بررسی دقیق و جامع ریشههای این سقوط پرداخته و راهکارهایی را برای احیای جایگاه علمی دانشگاههای ایران ارائه میدهد. برای درک این بحران، لازم است ریشههای آن بهصورت موشکافانه مورد بررسی قرار گیرد.
۱. خروج گسترده نخبگان علمی
