حسن روحانی این روزها با ادبیاتی مردمگرایانه به میدان بازگشته است؛ ادبیاتی که در برابر خاطره تصمیمهای شبانه، شوکهای اقتصادی و حوادثی، چون آبان ۹۸، نهتنها قانعکننده نیست، بلکه نمونهای روشن از پارادوکس روحانی و تلاش برای بزککردن کارنامهای ضدمردمی به شمار میرود.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ حسن روحانی که از آخرین حضورش درعرصه سیاسی بصورت رسمی شاید یک دهه گذشته باشد، این روزها برای «ریبرندینگ» خود دم از مردمی میزند که سابقه او و سیاستهای دولتش بیشترین آسیب را بر ایشان وارد کرده است.
او که دولتش تجسم و تبلور ناکارآمدی و بیعملی بوده، در ایام پساجنگ ۱۲ روزه در کسوت یک گوشهنشین توصیهگر ظاهر شده است که گویی هیچگاه سهمی از قدرت نبرده است و حتی از ۱۰۰ کیلومتری پاستور نیز گذر نکرده است. این اظهارات اگرچه همان گونه که بیان شد یک مقصود ریبرندینگسازی را در خود نهفته دارد، اما از سوی دیگر نشان از فراری روبهجلو نیز خواهد داشت.
یادتان رفته؟