به قدس می‌رسد این خون که بر زمین جاریست/ روایتی از بدرقۀ نصرالله

زمان، از یادبرنده است، فراموش کار است، جوهر قلم نباید بگذارد رنگ خون خشک شود، از یاد برود یا روزمرگی یادش را با خود ببرد. قلم باید یادآوری کند تا ریشۀ نسیان بر انسانیتمان غلبه نکند. هرچند نصرالله فراموش‌شدنی نیست، خاصه روز‌هایی که سخن از مولایش، علی‌بن ابیطالب هم باشد.

زمان، از یادبرنده است، فراموش کار است، جوهر قلم نباید بگذارد رنگ خون خشک شود، از یاد برود یا روزمرگی یادش را با خود ببرد. قلم باید یادآوری کند تا ریشۀ نسیان بر انسانیتمان غلبه نکند. هرچند نصرالله فراموش‌شدنی نیست، خاصه روز‌هایی که سخن از مولایش، علی‌بن ابیطالب هم باشد.

به قدس می‌رسد این خون که بر زمین جاریست/ روایتی از بدرقۀ نصرالله

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-فاطمه ورمزیار، رهبری هوشمند، فرماندهی شجاع، استراتژیستی دقیق، سیاستمداری کارکشته، استاد عملیات روانی، عالمی برجسـته، چهره‌ای کاریزماتیک، او را چه بنامیم که همه‌ی اینها بود و او همه‌ی اینها نبود، که فراتر بود از این موصوفات و محصور در حجاب معاصرت؛ گذر لبنان از آشوب‌ها و اغتشاشات درونی و ماجرای تبدیل پرچم زرد حزب‌الله به خیمه‌ای برای همبستگی و وحدت به دست او و همرزمانش بود که اتفاق افتاد.

او در عمل دو چیز را به مردم کشورش و فراتر از مرز‌های لبنان اثبات کرد که شاید بتوان گفت رمز اصلی محبوبیت او در همین دو چیز بود.نخست آنکه برای اولین بار و در میدان عمل نشان داد که رژیم صهیونیستی، برخلاف آنچه می‌گوید و می‌گویند «شکست ناپذیر نیست» و می‌توان آن را به عقب راند و آنچه اشغال کرده بازپس گرفت.دوم آنکه او در این مسیر تنها اهل سخن گفتن و دعوت دیگران نبود، بلکه خود نیز در راه مقاومت از عزیزترین داشته‌هایش گذشته و صداقت در راه مقاومت را در بالاترین درجه‌ی خود نشان داده بود؛ و این وقتی بود که بر چهره‌ی فرزند بسیار جوانش در تابوت دست کشید؛ هادی همان پسری که در خط مقدم نبرد با دشمن صهیونیستی فدا کرده بود.

*انتشار یادداشت‌ها به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.

منبع  : خبرگزاری دانشجو

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *