در روزی که اغلب به یاد اعتراضها و جنبشهای دانشجویی اختصاص دارد، سکوت مادران دانشجو در دانشگاهها شاید بلندترین فریاد باشد؛ زنانی که همزمان با نوزادان خود، پشت میزهای تحصیل مینشینند، زمان را قطعهقطعه مدیریت میکنند و با کمترین امکانات، مسیر علم و مادری را همزمان طی میکنند.
به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ هوا سرد است. حیاط دانشگاه خلوتتر از همیشه، و باد زمستانی میان شاخههای درختان، صدایی شبیه زمزمهای ممتد ایجاد کرده. سمیه، مادر ۲۷ ساله دانشجوی ترم ششم علوم اجتماعی، نوزاد نهماههاش را در آغوش گرفته و با کیفی سنگین که یکطرف شانهاش را پایین کشیده، از پلههای دانشکده بالا میرود.