هیچ دریایی روی زمین آن قدر بزرگ نیست که سحابی کوسه را در خود جای دهد. این شکارچی هیچ خطری را برای ما ایجاد نمیکند، زیرا فقط از گاز و غبار میانستارهای تشکیل شده است.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، ستارههای بزرگ پس از بیرون راندن گاز ممکن است با استفاده از نور پرانرژی و بادهای ستارهای سریع خود، ساختارهای پیچیدهای را در محل تولد خود ایجاد کنند.
گرمایی که آنها تولید میکنند، ابر مولکولی تیره را تبخیر میکند و باعث میشود که گاز هیدروژن محیط پراکنده شود و به رنگ قرمز بدرخشد. در طول تجزیه، ما انسانها میتوانیم از تجسم این ابرهای بزرگ در قالب شکلهای متفاوت لذت ببریم؛ درست مانند آنچه روی زمین درباره ابرهای ساختهشده از آب انجام میدهیم.
