از گربههای شنود مجهز به میکروفون و موشهای انفجاری گرفته تا رژ لبهای کشنده و چترهای سمی، تاریخ واقعی جاسوسی ثابت میکند که خلاقیت در عملیاتهای مخفی، بسیار عجیبتر و مبتکرانهتر از هر فیلم تخیلی بوده است.
به گزارش خبرنگار دانش و فناوری گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، دنیای جاسوسی، عرصهای پنهان در زیر سطح تاریخ رسمی است؛ یک جنگ در سایه که در آن اطلاعات، ارزشمندتر از طلا و یک راز افشا شده، مرگبارتر از یک گردان سرباز است.
وقتی به ابزارهای جاسوسی فکر میکنیم، ذهن ما به سمت فیلمهای جیمز باند کشیده میشود: خودروهایی با قابلیتهای خارقالعاده، ساعتهای لیزری و خودکارهای انفجاری. اما واقعیت، به مراتب عجیبتر، خلاقانهتر و گاه مضحکتر از تخیل است.
در طول قرن بیستم، بهویژه در کوران جنگ جهانی دوم و دهههای پر تنش جنگ سرد، آژانسهای اطلاعاتی مانند CIA آمریکا، KGB شوروی، MI6 بریتانیا و SOE (اجراییات عملیات ویژه بریتانیا)، بودجههای هنگفتی را صرف توسعه ابزارهایی کردند که مرز میان نبوغ محض و پوچی مطلق را جابجا میکردند.