گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو– محمدحسین ابوطالبی؛ به زبان ساده، امنیت عاریهای، امنیتی است که خود در تحقق آن نقشی نداریم و بهطور کامل وابسته به خارج هستیم. گاهی این وابستگی در حد تأمین تجهیزات نظامی از خارج است، اما گاهی فراتر میرود؛ بهگونهای که نهتنها تجهیزات نظامی، بلکه نیروهای نظامی، فرماندهان، آموزشهای نظامی و سایر ملزومات را نیز از بیرون تأمین میکنیم، بیآنکه هیچگونه تسلط یا احاطهای بر آنها داشته باشیم. در چنین شرایطی، تمام تصمیمات از خارج گرفته میشود، همانطور که در دوران پهلوی شاهد آن بودیم.
طبیعتاً اگر امنیت کشوری به این شکل تأمین شود، آن کشور ناچار است از فرامین تأمینکننده امنیت خود اطاعت کند. در نتیجه، استقلالش از بین میرود و امنیتش شکننده میشود، زیرا سیاست کشورها بر اساس منافعشان تعیین میشود. بنابراین، اگر شرایط بهگونهای تغییر کند که کشور برقرارکننده امنیت دیگر منفعتی در این کار نبیند، تامین امنیت را نیز کنار خواهد گذاشت.