به گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- یحیی مقدم آقاجری، دانشجوی کارشناسی اقتصاد دانشگاه قم: اقتصاددانان کلاسیک از جمله آدام اسمیت و ریکاردو برای دولت سه وظیفه مشخص به صورت حمایت جامعه در برابر تجاوز خارجی برقراری نظم امنیت در جامعه و ارائه خدمات عمومی قائل بودند بدین ترتیب ماهیت وجودی دولت در جامعه باید به گونه ای باشد که از انجام فعالیتهای متداول اقتصادی پرهیز نماید. در بسیاری از کشورهای در حال توسعه شرکتهای دولتی به عنوان ابزارهای دولت به منظور دستیابی به تخصیص بهینه منابع و حصول کارایی اقتصادی مورد استفاده قرار میگیرند اما به مرور زمان و پیچیده شدن فعالیت این گونه شرکت ها از جمله عدم کارایی اقتصادی تخصیص نامطلوب منابع زبان دهی فراوان و تحمیل بر بودجه دولت آشکار میگردد در نتیجه حرکتهای وسیعی برای انتقال و واگذاری شرکتهای دولتی به بخش غیر دولتی و خصوصی پذیرفته است.
اصطلاح خصوصی سازی به حرکت و تعادل بخشیدن میان دولت و بازار در فعالیتهای اقتصادی جامعه گفته میشود. از خصوصی سازی تعاریف متعددی ارائه شده است ولجانوفسکی ۱۹۸۷ خصوصی سازی را این گونه تعریف کرده است انجام فعالیتهای اقتصادی توسط بخش خصوصی یا انتقال مالکیت داراییهای دولت به بخش خصوصی کی و تامسون ۱۹۸۶ خصوصی سازی را به عنوان روشهای متعدد برای تغییر رابطه دولت و بخش خصوصی مانند ضد ملی کردن یا فروش دارایی های متعلق به دولت مقررات زدایی یا حذف ضوابط محدود کننده و ایجاد رقابت در انحصارات دولتی واگذاری تولید کالاها و خدماتی که توسط دولت اداره می شود. خصوصی سازی در ایران باید چه مشخصه ای داشته باشد و این روند در دنیا چگونه طی شده است؟