به نام نوآوری، به کام سرمایه‌داری/ تحلیلی از وضعیت توزیع نوآوری و عدالت

بنای فرآیند‌های قدرت بر ستون‌های توسعه‌گرایی در دنیای مدرن باعث شده که تولید نابرابری و توزیع نوآوری، مشکل عمده‌ی عدالت اجتماعی تلقی شود. توزیع نابرابر نوآوری ضمن پایین آوردن سطح امکانات، باعث ضعف در استفاده از نیروی انسانی بالقوه نیز می‌شود. قوانین حمایتی سیاستگذاران برای شهرستان‌ها و روستا‌ها می‌تواند در کنار بخش خصوصی تا حدودی از نابرابری‌های موجود جلوگیری کرده و موجب گسترش نوآوری از طریق عدالت شود.

بنای فرآیند‌های قدرت بر ستون‌های توسعه‌گرایی در دنیای مدرن باعث شده که تولید نابرابری و توزیع نوآوری، مشکل عمده‌ی عدالت اجتماعی تلقی شود. توزیع نابرابر نوآوری ضمن پایین آوردن سطح امکانات، باعث ضعف در استفاده از نیروی انسانی بالقوه نیز می‌شود. قوانین حمایتی سیاستگذاران برای شهرستان‌ها و روستا‌ها می‌تواند در کنار بخش خصوصی تا حدودی از نابرابری‌های موجود جلوگیری کرده و موجب گسترش نوآوری از طریق عدالت شود.

به نام نوآوری، به کام سرمایه‌داری/ تحلیلی از وضعیت توزیع نوآوری و عدالت

گروه دانشگاه  خبرگزاری دانشجو– مریم خادم‌پیر؛ علم و نوآوری و فناوری کلیدواژه‌هایی هستند که نمادی از توسعه‌طلبی در میان سیاستمداران محسوب شده و حتی یکی از ارزش افزوده‌های حکمرانی محسوب می‌شوند. البته که این مفاهیم می‌تواند جامعه را به سمت توسعه‌ای ایده‌آل، با به کاربستن نیروی جوان، پیش ببرد، اما درک نادرست از استفاده و ترویج آنها می‌تواند مصداق افتادن از چاله به چاه باشد.

از سوی دیگر نیز باید تاکید کرد تا زمانی که مفاهیم بنیادین حکمرانی به صورت قابل درک، ملموس و مفهومی برای سیاستگذاران و مردم حل نشود، نه تنها در ساحت عمل توفیقی نخواهیم داشت چه بسا برخلاف آنچه متصور هستیم داریم مسیر را معکوس پیش می‌رویم. عدالت، یکی از این مفاهیم بنیادین است که چنانچه خودش و اهمیت و لزومش را در کاربست عملی – فرای نظریات- متوجه نشویم، نتیجه‌ی آن چیزی جز نابرابری و تبعیض نخواهد بود. کاربست نوآوری و فناوری در حکمرانی با وجود غایت عدالت از جمله چالش‌هایی است که انسان مدرن با آن مواجه است.

منبع  : خبرگزاری دانشجو

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *