به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو به نقل از ستاد نانو؛ توانایی جذب انرژی ضربهی وارد شده به یک جسم و محافظت از آن اهمیت زیادی دارد. مواد رایج که به عنوان ضربهگیر استفاده میشود با محدودیتهایی روبهرو است، یکی از این محدودیتها مقاومت در برابر تغییر شکل و یا الاستیک بودن است؛ در واقع مواد ضربهگیر یا باید انعطافپذیر باشند یا در برابر تغییر شکل مقاومت از خود نشان دهند. این محدودیت توسعه مواد محافظ سبک وزن را محدود کرده است.
مواد سلولی که حاوی فضاهای داخلی مهندسی شده هستند، برای غلبه بر این محدودیت امیدوارکننده به نظر میرسند. معماری داخلی آنها از نظر تئوری میتواند برای بهینهسازی استحکام و انعطافپذیری استفاده شود. با این حال، تلاشها برای ایجاد چنین موادی با مشکلاتی روبهرو بوده است؛ دیوارههای سلولی ضخیم استحکام میدهند، اما تحت فشار میشکنند، در حالی که دیوارههای نازک خم میشوند، اما یکپارچگی ساختاری ندارند.