مدتها پیش از تولد، بافتهای قلب ما با ریتمی مشخص منقبض و منبسط میشوند و این حرکات تنها در آخرین ساعت زندگی ما متوقف میشود.
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، این یک عملکرد بسیار مکانیکی است. با این حال، هر انقباض مانند نُت یک نوازنده در نظر گرفته میشود که با ذوق یا ملایمت تحت هدایت اعصابی که درست در زیر لایههای بیرونی قلب قرار گرفتهاند، نواخته میشود.
به نقل از ساینسآلرت، این مسیرها که به عنوان سیستم عصبی داخل قلب شناخته میشوند، به عنوان یک نقطه توقف برای اطلاعات منتقل شده توسط بخشهایی از مغز و نخاع فرض میشدند.