گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو– بهاره نورمحمدی: قرار بود تمامی ابنای بشر از بدو تولد، آزاد و دارای حقوق و حرمت یکسان انگاشته شوند. قرار بود که در دنیای پسا جنگ جهانی، حقوق بشر حقی ثابت و غیرقابل نقض باشد. قرار بود که هیچکس از حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی خود محروم نشود.
قرار بود که در هنگام جنگ، غیرنظامیان از هرگونه خشونت و حمله در امان باشند. قرار بود که کودکان از هرگونه تهدید و خشونت محفوظ بمانند. قرار بود که هیچکس به خاطر نژاد، مذهب یا قومیت خود تحت تبعیض یا رفتار غیرانسانی قرار نگیرد. قرار بود که هر انسانی حق داشته باشد در کشور خود زندگی کند و هیچکس مجبور به مهاجرت یا آوارگی نشود. قرار بود که کسی از دسترسی به منابع اولیه زندگی محروم نشود و هر انسانی حق برخورداری از بهداشت، آموزش، و امنیت غذایی را داشته باشد. قرار بود که در زمان جنگ، بیمارستانها، پزشکان و مجروحان مصون از هرگونه آسیب باشند. قرار بود که خبرنگاران و اصحاب رسانه دارای مصونیت باشند و از جان آنها محافظت شود. قرار بود که نسلکشی، این شومترین عذاب بشری، برای همیشه از نقشه جهان محو شود.
قرار بود که بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر ۱۹۴۸، کنوانسیونهای چهارگانه ژنو ۱۹۴۹، پیماننامه حقوق کودک ۱۹۸۹ و دهها معاهده بینالمللی دیگر، از جنگ جلوگیری و از صلح و امنیت بشر صیانت شود… .