به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، پس از جنگ جهانی اول، کشورهای درگیر جنگ به این نتیجه رسیدند که برای اداره جبههها باید علاوه بر نیروهای نظامی، مدیران بخش غیرنظامی هم باید با آموزشهای راهبردی که در جنگ تأثیر دارد، آشنا شوند؛ بر این اساس، مراکز آموزشی را بنا نهادند تا در کنار فرماندهان نظامی، مدیران و مسئولان تصمیمگیر کشوری هم مباحث راهبردی کلان مربوط به دفاع و امنیت کشور را بیاموزند؛ لذا به تدریج مراکز آموزشی با عنوان دانشکده یا دانشگاه «دفاع ملی» به وجود آمد. سابقه فعالیت این مرکز آموزشی در کشورمان به سال ۱۳۴۰ بازمیگردد که به تدریج با بهروز شدن دانش و تهدیدات جدید، این دانشگاه فعالیت خود را با عنوان «دانشگاه عالی دفاع ملی» (داعا) از سال ۱۳۸۱ آغاز کرد.
بر این اساس، گفتوگویی را با سردار سرتیپ پاسدار «اسماعیل احمدی مقدم» رئیس دانشگاه عالی دفاع ملی پیرامون حوزههای مأموریتی این دانشگاه انجام دادیم که ماحصل آن در ادامه آمده است.