به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ به نقل از ستاد نانو فلزات گرانبها نقش مهمی در صنایع شیمیایی به عنوان کاتالیزور دارند؛ با کمک نقره، پلاتین، پالادیوم یا عناصر دیگر، واکنشهای شیمیایی میتوانند انجام شوند که در غیر این صورت واکنشها پیشرفت نمیکنند یا فقط با سرعت بسیار پایینتری پیشرفت میکنند. این فلزات اغلب به شکل نانوذرات ریز مورد استفاده قرار میگیرند. با این حال، نحوه عملکرد آنها به سطحی که روی آن قرار میگیرند نیز بستگی دارد. به نظر میرسد نانوذرات روی پایه کربن به خوبی کار میکنند، دلیل این امر برای مدت طولانی ناشناخته بود.
اکنون برای اولین بار امکان اندازهگیری و توضیح دقیق تعامل بین نانوذرات فلزی و یک بستر کربن به وجود آمده است. اتمهای نقره روی یک تکیهگاه کربن دویست برابر فعالتر از اتمهای موجود در یک تکه نقره خالص هستند. شبیهسازیهای کامپیوتری نشان میدهد که منطقهای که در آن نقره در تماس مستقیم با کربن است بسیار مهم است. با کمک تبادل ایزوتوپ هیدروژن، روشی را میتوان دقیقاً اندازهگیری کرد. توماس میگوید: «برای هر اتم نقره، زمینه کربن دویست برابر فعالیت بیشتری ایجاد میکند.»
برای دستیابی به همان فعالیت فقط به دو صدم فلزات گرانبها نیاز دارید و میتوانید این کار را به سادگی با افزودن کربن نسبتاً ارزان انجام دهید.
منطقه مرزی بین ذرات نقره و حامل کربن بسیار مهم است. اثر کاتالیزور دقیقاً در جایی که این دو با هم تماس پیدا میکنند بیشتر است. الکساندر ژنست میگوید: «اثر کاتالیزوری شدید زمانی رخ میدهد که یک مولکول واکنشدهنده مستقیماً در سطح مشترک با کربن و اتم نقره تماس پیدا کند. هر چه این ناحیه تماس مستقیم بزرگتر باشد، فعالیت بیشتر است.»