به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، این سطرها را زمانی مینگارم که برادران و خواهرانم در غزه و لبنان مشغول مجاهدتی سخت و طاقتفرسا و در عین حال روشن و صریح هستند. ولی ما در مقام دانشگاه در شناخت دشمنمان درمانده و در نحوۀ مواجهه با او دچار دنیازدگی و فریب سیاست شدهایم… نه متوجه جنگ هستیم و نه بهدنبال سنگر و ابزار مبارزه… همچون شکستخورده و به یغما رفتهای میمانیم که توهم آرامش و صلح دارد… و انتهای این روزمرگی و دنیازدگی به کجا ختم خواهد شد، نمیدانم!
در زمانی مینویسم که کسی نمینویسد و به مطالبی میپردازم که کسی نخواهد پرداخت. میخواهم بر اساس مشاهدات عینی خویش در سالهای گذشته نمایی را از واقعیت موجود در دانشگاه شیراز ترسیم نمایم که متاسفانه در غالب ارکان علم کشور وجود دارد، که برای تاریخ خواهد ماند و البته آیندگان ما را قضاوت خواهند کرد. این نوشته نقدی است موردی و کیس محور که به تحلیل لایههای عمیق ناکارآمدی نظام مدیریت علمی در دانشگاهها میپردازد.