به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، استناد یکی از سنجههای کلیدی ارزیابی است که در دهههای گذشته در کانون توجه بوده است. از استناد هم بهرهبرداریهای درست و کارآمد شده است، هم نادرست و بیهوده. به هر شکل، از آنجا که یکی از کنشگران کلیدی در زیستبوم علم و پژوهش، پژوهشگران هستند، ارزیابی آنان بر پایه شمار و نسبت استنادهایی که به آنها میشود، میتواند یکی از نشانههای تأثیرگذاری آنان در زمینههای ویژه موضوعی باشد.
بر این پایه، یکی از نظامهای ارزیابی پژوهشگران که در چند سال گذشته پدید آمده است و از آن بهرهبرداری میشود، ارزیابی پژوهشگران بر پایه شمار و نسبت استنادهای دریافتیشان و شناسایی دو درصد برتر آنان است. روششناسی این نظام ارزیابی را نخستین بار پژوهشگران دانشگاه استنفورد معرفی کردند و اکنون این نظام در شرکت انتشاراتی «الزویر» و بر پایه دادههای نمایه استنادی «اسکوپوس» روزآمد میشود.
در این نظام ارزیابی (اینجا) دادهفهرست عملکرد شغلی نیز دربردارنده ۲۱۷ هزار و ۹۷پژوهشگر از سراسر جهان و یک هزار و ۲۰ پژوهشگر از کشور ایران است.
بر پایه این دادهها، دانشگاه تهران در هر دو فهرست در صدر مؤسسههای ایرانی از دیدگاه شمار پژوهشگران است. در جدول یک، نام ۱۰ مؤسسه برتر ایرانی که پژوهشگری در فهرست عملکرد سالانه دارند، گزارش شده است.