گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، علیرضا حکمت؛ * هر از چند گاهی مسأله رفراندوم و همه پرسی در جامعه ما بازارش داغ میشود و وقوع حوادث و اتفاقات خاص سیاسی، زمینه را برای طرح این مسأله از سوی افراد مختلف با اغراض متفاوت پیش میآورد.
این روزها باز برخی فرصت را برای طرح این مسأله، غنیمت شمرده، بدون توجه به فلسفه حقوقی طرح رفراندوم در قوانین اساسی کشورها و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، حرف از رفراندوم در کشور را به میان آورده اند.
مراد ما از رفراندوم فقط در یکی از سه حالت زیر مطرح است
نوع اول؛ رفراندوم برای تعیین نوع حکومت.
اصولا طرح رفراندوم در قوانین اساسی همه نظامهای سیاسی با لحاظ حفظ اصل آن نظام، طراحی شده و هیچ نظامی هر چند خیلی دموکراتیک هم باشد اصل موجودیت خود را به بحث و رای نمیگذارد. رفراندوم برای تعیین نوع نظام سیاسی در ایران در سال ۵۸ نیز پس از فروپاشی رژیم گذشته و در شرایط خلأ قدرت صورت پذیرفت وگرنه این اقدام نیز تاکنکه ادعای دموکراسی دارد، برای این موضوع ساده رفراندوم برگزار نمیشود؟ چرا رئیس جمهور فرانسه اینقدر تاکید دارد که موضوع مصوب شده و باید اجرا شود؟
آمریکا از نگاه غربی به عنوان مهد دموکراسی و آزادی معرفی میشود. جایی که به عنوان نماد عینی لیبرال دموکراسی است. آمریکا همان کشوری است که دلیل حضور نظامی و جنگ درپ منطقه را، گسترش دموکراسی بیان میکند. اما جالب است بدانید در قانون اساسی این کشور، اساسا موضوعی با عنوان رفراندوم وجود ندارد و تاکنون رفراندوم ملی در این کشور برگزار نشده است.
انتشار یادداشتهای دانشجویی به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروهها و فعالین دانشجویی است.