به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، زینب شوندی؛ دبیر اسبق سیاسی اتحادیه انجمن اسلامی دانشجویان مستقل:
همیشه در ابتدای جلسات با شما، صحبتم را با این جمله شروع میکردم که: «وقت تنگ است و من از خداقوتها فاکتور میگیرم آقای رئیسی و بر انتقادات و نگرانیها تمرکز میکنم.» میدانستم که شما نیازی به خداقوت شنیدن ندارید و من هم در آن چند دقیقهای که وقت داشتم برای صحبت، باید مطالب را به خلاصهترین کلمات و به سریعترین حالت بر زبان میآوردم و هر آنچه باید را میگفتم.
شما تصور ذهنی ما از دیدار فعالین دانشجویی با رئیس جمهور را از همایشهای «احتمالی و التماسی» ۱۶ آذر هرسال، از آن تریبونهای عجلهای و اقدامات رسانهای همیشگی رئیس جمهورها، رساندید به گفتگوهای رفت و برگشتی در قالب جلسات روتین! دیگر میدانستیم که کدام وقت از سال موعد جلسات همیشگی شما با نمایندگر بیان نگرانیهایمان وظیفهمان بود و اگر زمان به عقب برگردد نیز همانگونهایم و باید باشیم و هم دقت شما، شایسته جایگاهی که بر آن بودید. کار درست، همان بود.
در مراسم تشییع پیکر، چیزی که توجهم را جلب میکرد این بود که چهرههای جوان و نوجوان بر سایر سنین غلبهی قابل توجهی داشت. در همان حین نوتیف آمد بالای گوشی که «یمن جشن اتحاد خود را به احترام فقدان ریاست جمهوری ایران به تعویق انداخت.» بزرگمردی نیز صفت عزیز را کنار اسم شما قرار داد. انتقادها زیاد است، اما من به همهی اینها فکر میکردم و به طمانینه با خودم میگفتم که شما کار خودت را کردهای آقای رئیسی!
نحوه خواندن نماز لیلهالدفن را از کپشن پیامی از کانالی که نمیدانم چه بود، کپی کردهام توی دفترچه یادداشت گوشی، کنار دهها و نامه و متن سخنرانیای که با مطلع «جناب آقای رئیسی، ریاست جمهوری محترم ایران، سلا م علیکم!» آغاز میشود. به جای همهی خداقوتهای که به علت ضیق وقت بر زبان نیاوردم، خداقوت. شما کار خودتان را کرده اید، آقای رئیسی.