به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، حوزه الکترونیک پوشیدنی شامل چندین مؤلفه مهم نظیر حسگرها، محرکها، لوازم الکترونیکی و ذخیرهسازی نیرو یا ابزار تولید برق هستند که همگی باید در قالب یک دستگاه کوچکسازی شده قرار گیرند. در حالی که نسل اول این ادوات عمدتاً از اجزای جداشدنی تشکیل شده بود، نسل دوم به سمت حسگرها، محرکها و راهحلهای درمانی تعبیهشده در پارچه حرکت میکند. همچنین، بسیاری از دستگاههای جدیدتر به نانومواد و یا طراحی با فناوری نانو متکی هستند. یکی از حوزههای خاص فناوری حسگرهای پوشیدنی که اخیراً مورد توجه تحقیقات زیادی قرار گرفته، مربوط به ماسکهای صورت است.
دستگاههای حسگر زیستی پوشیدنی به دلیل تقاضای فزاینده برای تشخیص چند پارامتری، پردازش پیچیده دادهها و انتقال بیسیم دادهها در زمان واقعی، تشنه انرژی هستند. چالش اصلی تحقق سیستمهای حسگر زیستی پوشیدنی مستقل از انرژی است که دارای سیستمهای برداشتکنندههای انرژی کارآمد برای تامین مداوم انرژی و همچنین نشان دادن سیگنالهایی برای اهداف زیستحسگر مانند تشخیص گلوکز است.