گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سجاد رضائی آلی*: تعلیم و تربیت بعد لاینفک زندگی و زیست آدمی بشمار میرود، درحالی که در گذشتههای بسیار دور که مدرسه یا حتی مکتب خانهای یا (بطور کلی نهاد رسمی و متمرکز) برای امر آموزش و پرورش فرزندان وجود نداشته است، پرروش کودکان و نوجوانان بدون وقفه توسط خانوادهها انجام میشده است، این یعنی اولین زنجیره پرورش توسط خانوادهها و با ابزار تقیلد و یادگیری تقلیدی صورت میگرفته. اما با توسعه و پیشرفت جامعه و مدرنیته شدن آن، آموزش و پرورش نقش چشمگیر خود را نشان داد و به عنوان مهمترین نهاد و سازمان پرتاب افراد از خانواده به جامعه شد. در واقع کلیدیترین عامل تغییر نگرش به تحصیل و کارکردی بودن تعلیم و تربیت از انقلابهای صنعتی شروع شد.
از این رو فرصتی فراهم آمد که معلمان دارای صلاحیت و شایسته بجای خانواده عهده دار امر خطیر تعلیم و تربیت شوند. اما ما در این یادد داد. آن چیزی که عیان است این است که این اتفاق در طولانی مدت رقم خورده و برای حل آن نیازمند تلاش مستمر در بازه طویل هستیم.
برای حل این مشکلات میتوانیم تصویری از پدیدههای دیگر بدهیم، بطوری که کشور عزیز ما ایران در بین سایر کشورها تعطیلات کمتری دارد و در عین حال ساعات آموزشی آن نیز کمتر است از طرفی طبق آزمون تیمز و پرلز زمان آموزشی ما ۶۰ درصد زمان آموزشی سایر کشورها است و از این منظر باید این نواقص و معایب نیز برطرف بشود.
به هرحال تمامی مسئولین، معلمان، دانش آموزان، اساتید دانشگاهها و دانشجویان باید چاره جویی کنند تا آموزش و پرورش به عنوان ید واحده در مسیر تحول قرار بگیرد؛ و همان گونه که امام خمنیی رحمه الله علیه فرمودند آموزش و پرورش وسیله ارتقای عبادی، اخلاقی، علمی و هنری جوانان را به عینه مهیا سازد. از طرفی با اتکا به قدرت لایزال الهی در زمینه فرهنگ و تمدن اسلامی و ایرانی زمینه ساز جامعه مهدوی باشیم.