به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، ستارهشناسان تلسکوپهای جدیدی میسازند و به آسمان شب نگاه میکنند تا ببینند چه چیزهایی را ممکن است پیدا کنند. جانلیا ابراهام بیین رویکرد مشابهی را هنگام نگاه کردن به سلولهای سازنده مغز انسان اتخاذ کرده است. ابراهام بیین و همکارانش انواع جدیدی از حسگرهای زیستی بسیار حساس را طراحی و ترکیب میکنند که از آنها برای بررسی نورونها استفاده کرده تا ببینند چه چیزی میتوانند بیاموزند.
جانلیا ابراهام بیین میگوید: «شما اکنون این ابزار جدید را در اختیار دارید که کمک میکند تا انواع اندازهگیریهایی را انجام دهیم، چیزهایی که قبلا هرگز قادر به انجام آن نبودهایم، ما به آزمایشگاه میرویم و این فناوری را به کار میگیریم و میبینیم که چه اتفاقی میافتد. آنچه میبینید این است که برخی از پدیدههای واقعا جالب شروع به ظهور میکنند که شما تا پیش از این حتی به آنها فکر هم نکردهاید.»
تیم تحقیقاتی جانلیا ابراهام بیین در این رویکرد از نانوحسگر مصنوعی جدید خود استفاده میکنند که برای جذب دوپاتوانایی برای مطالعه آزادسازی دندریتیک دوپامین استفاده کردیم.»
وی میافزاید: «در حالی که کار جدید ما به برخی سؤالات پاسخ میدهد، سؤالهای جدیدی را نیز مطرح میکند، مانند اینکه چرا برخی از دندریتها دوپامین ترشح میکنند در حالی که برخی دیگر ساکت هستند.»
او امیدوار است که یافتههای آنها منجر به مطالعات جدید توسط دانشمندان علوم اعصاب در مورد نورونها در مغز شود.
جانلیا ابراهام بیین میگوید: «از آنجایی که اکثر ابزارها برای اندازهگیری و به تصویر کشیدن رهاسازی از دندریتها تلاش میکنند، نقش بالقوه آزادسازی دوپامین دندریتیک در محاسبات بزرگتری که نورونهای دوپامین انجام میدهند بهطور کامل مورد بررسی قرار نگرفته است. امیدواریم این مطالعه انگیزهای برای انجام این کار در محققان فراهم کند.»