به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، فیبروز کبدی نوعی پاسخ غیر طبیعی در طول فرآیند بهبود زخم است که عامل آن بیماریهای مزمن کبدی از جمله بیماری کبد چرب غیر الکلی، هپاتیت و الکل است. پاسخ با سنتز بیش از حد و رسوب اجزای ماتریس خارج سلولی (ECM) میتواند باعث ایجاد سیروز کبدی، نارسایی یا سرطان کبد شود. دانشمندان از فناورینانو برای حل این مشکل استفاده کردهاند.
سلولهای ستارهای کبدی (HSC) ۱۳ درصد از کل سلولهای کبدی را تشکیل میدهند. این سلولها در پاسخ به آسیب کبدی فعال و به میوفیبروبلاست تبدیل میشوند. فعالسازی این سلولها مشخصه اصلی فیبروز کبدی است.
رویکردهای درمانی مختلفی برای مهار فیبروز کبدی ارائه شده است. این رویکردها شامل راهبردهای ضد التهابی و محافظتکننده از کبد، مهار فعالسازی و تکثیر سلولهای ستارهای کبدی، مهار سنتز ECM و القای تخریب ECM و ژن درمانی است.
علیرغم نتایج امیدوارکننده در کارآزماییهای بالینی، بیشتر داروهای پیشنهادی نتوانستهاند اثربخشی مطلوب رSC و جلوگیری از فیبروز کبدی در حیوانات آزمایشگاهی استفاده شده است. نانوذرات به طور گستردهای به عنوان حامل دارو برای درمان فیبروز کبدی مورد استفاده قرار میگیرند. کارآمدترین حاملهای دارویی نانوذرات مبتنی بر لیپید هستند که به دلیل سازگاری خوب و سمیت کم مورد توجه محققان هستند
از نانوذرات PLGA و پلیمری موسوم به Eudragit برای تحویل فلانتین و سیلی مارین برای کاهش نشانگرهای آسیب کبدی، مهار التهاب و جلوگیری از فیبروز کبدی استفاده شده است.
از آلبومین سرم انسانی برای تحویل نانوذرات دگزامتازون به سلولهای کبدی غیر پارانشیمی استفاده شده است که نقش مهمی در پاتوژنز فیبروز کبدی دارند. به طور مشابه، نانوذرات آلبومین اصلاح شده با گلوکز که با بربرین پر شده است، باعث مهار تکثیر HSC میشود و از فیبروز کبدی به تنهایی جلوگیری میکند.