به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محققان دانشگاه نبراسکا -لینکلن یک قدم به توسعه نوع جدیدی از تراشههای ترانزیستوری نزدیک شدهاند که از واکنشهای زیستی موجودات زنده برای هدایت جریان در دستگاه استفاده میکند و فعالیت سلولی را در سطح بیسابقهای از حساسیت بررسی میکند.
این تراشه “زنده” ممکن است تشخیص سریعتر و سادهتر گندیدگی را امکان پذیر سازد، درک دانشمندان را از مقاومت در برابر آنتیبیوتیکها را افزایش دهد و تلاشها را برای توسعه دستگاههایی مشابه سیستم عصبی مغز انسان، تقویت کند.
راوی ساراف در مقالهای که اخیراً در ACS Applied Nano Materials منتشر شده است، جزئیاتی درباره دستاورد تیم خود از شبکههای کوچک خودآرا از ذرات طلا را توضیح میدهد. هر شبکه حدود ۲۵ میکرومتر، تقریباً یک چهارم قطر موی انسان را در بر میگیرد. هنگامیکه متصل هستند، این شبکهها بهعنوان یک مجرای جریان عمل میکنند که میتواند برای ایجاد یک ترانزیستور تنظیم شود.
پیچیدگی ساختاری شبکهها نقل مشابه یک ترانزیستور فلزی برودتی بسازید، با این تفاوت که این کار در دمای اتاق عمل انجام میشود.»
ساراف میگوید که معماری شبکهها را میتوان برای ایجاد ویژگیهای دیگر مانند الکترولومینسانس یا مغناطیس از طریق فرآیندی به نام نانوخمیرسازی، طراحی کرد. این امر به این گردنبندها حافظه میبخشد و آنها را قادر میسازد تا در دستگاههای پیچیده عصبی نقش داشته باشند. این ابزارها از مغز تقلید میکنند و تواناییهای هوش مصنوعی را تقویت میکنند.
ساراف میگوید: «وقتی چیزی به یک سلول زنده میدهید، مانند دارو، ماده مغذی یا آنتیبیوتیک که باعث فعالیت بیوشیمیایی میشود و این واکنشها پتانسیل سطحی سلول را تغییر میدهد. این همان تأثیر اعمال ولتاژ خارجی برای عبور جریان را دارد.»