به گزارش گروه فناوری خبرگزاری دانشجو، یکی از چالشهای جدی و دغدغهآفرین در ساخت تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی، وجود ذخیرهسازهای انرژی است که بتوانند میزان مورد نیاز از انرژی را برای مدتی طولانی حفظ کنند. باتریها یکی از مهمترین ابزارهای ذخیرهساز انرژی به شمار میروند.
ساختار باتریهای کنونی با استفاده از آلیاژها و عناصر خاصی، کار ذخیرهسازی را انجام میدهد. در فناوری سنتی، باتریها از عنصر لیتیم و مواد فعال با ذراتی که اندازه آنها بین ۵ تا ۲۰ میکرومتر معادل ۵ هزار تا ۲۰ هزار نانومتر معادل بیش از ۱۰۰ برابر مقیاس نانو استفاده میشود. فناوری نانو، اما بسیاری از کاستیهای فناوری کنونی باتریها مانند ابعاد بزرگ و ظرفیت پایین را بهبود میبخشد.
محدودیتهای فناوری کنونی
یکی از چالشهای جدی فناوری باتری فعلی، توانایی باتری در ذخیره انرژی است که به میزان چگالی ذرههای باتری بستگی دارد. حداکثر میزان شارژ قابل ذخیره درون باتری و مدت نگهداری آن، یکی از چالشهایی است که باید توسط مواد رسانا و الکترولیت موجود در باتری انجام شود.