گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محیا معصومی- فرار مغزها که متاسفانه به عبارت نام آشنایی در کشور تبدیل شده است سالانه تعداد زیادی از جوانان و نخبگان را از کشور میگرفت. نیروهای کارآمدی که ایران پرورش میداد و خارجیها از توانمندیهایشان بهره میگرفتند. نبود زیرساخت و بسترهای مورد نیاز برای رشد و بهرهگیری از ظرفیتهای نیروهای جوان و تحصیل کرده در کشور، کار را به جایی رسانده بود که یک چراغ سبز ساده خارجیها، مسیر زندگی و آینده جوانان را تغییر میداد.
این ماجرا باعث شد تا جوانان بسیاری ادامه تحصیل، کار و اقامت در خارج را به ماندن در ایران ترجیح دهند و با این همه، دوری و غربت از خانواده را نیز بپذیرند. به عنوان مثال در دهه ۸۰ طبق گفته یکی از فارغالتحصیلان دانشگاه صنعتی شریف از بین ۱۰۰ فارغالتحصیل یک رشته (که همه در یک سال در دانشگاه شریف پذیرفته شده بودند) تنها یک نفر در ایران مانده بود و بقیه همکلاسیهای او زندگی و تحصیل در خارج از کشور را انتخاب کرده بودند.